امروز یک ساعت و نیمی با یک دوست خیلی خوبم حرف میزدم. با هم به نتیجه ای رسیدیم:  در زندگی همه آدمها لحظه هایی میرسد که اجبارا با خودشان رو در رو میشوند...و در این لحظه ها آدمیزاد تنهای تنهاست ...خودتی و واقعیتت که هستی. اما فقط معدودی از آدمها انتخاب میکنند که آنچه را که میبینند  قبول کنند و بپذیرند..بدون قید و شرط٬ توجیه٬ یا انکار. اکثر آدمها رو برمیگردانند و به گذشته یا آینده پناه میبرند و در نتیجه فرصت تغییر شرایط موجود را از دست میدهند...و تصمیم همین لحظه هاست که میتواند سرنوشت آدمیزاد را  برای همیشه تغییر دهد.

وقتی امشب به دوست دیگرم٬ مادرم٬ از مکالمه مان میگفتم اضافه کرد: " هیچ وقت پناه نبر...به هیچ کس و هیچ چیز پناه نبر. این درسیست که من با مرور زندگیم میبینم. هیچ وقت پناه نبر."